"€250 000 schadevergoeding voor pester". Ja, ik las het goed: "250 000 Euro voor de pester". Ik dacht nog, nu heeft De Standaard zich toch serieus mistypt. Maar nee, de pester kreeg de schadevergoeding.
U heeft het misschien ook gevolgd? In de papierfabriek van Mactac werd ene Daniel M. jarenlang vreselijk gepest, zelfs gefolterd, door zijn collega's. In 2008 nam Mactac eindelijk een beetje verantwoordelijkheid op zich en ontsloeg de drie ergste kwelduivels. Denkt u dat ze thuis gingen nadenken over wat ze een ander mens hebben aangedaan? Neen, Lucien J. stapte naar zijn vakbond (ACV). Samen dienden ze klacht in want het ontslaan was nu toch echt niet meer nodig. Daniel M. was toch al opgestapt.
Moest ik rechter zijn, ik zou meneer Lucien eens goed uitlachen om hem vervolgens op zijn daden te wijzen. Maar dit gebeurt niet in onze Belgische rechtbank. Ocharme meneer Lucien, bent u ontslagen. Wacht anders laten we de fabriek €250 000 schadevergoeding betalen. Want dat mochten ze toch echt niet doen met u.
Toen ik dat allemaal gelezen had, wist ik niet met wie ik het meest meedelijden moest hebben. Daniel M. die jarenlang gesard werd, maar wel een gezin had die hem graag zag en door dik en dun steunde. Of Lucien J. die zo onzeker is dat hij zijn macht moet tonen door anderen te kleineren. Of de vakbond die zich moet bezig houden met daders te helpen en onschuldigen uit te buiten omdat ze enkel dan gedaan krijgen waarvoor ze streden. Of de Belgische rechtbank die zo aan regels gebonden is dat ze criminelen niet kan vervolgen, maar ze integendeel moet belonen.
Weet u het misschien?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten