Spraakverwarring

Stel je voor, je bent dertien jaar en leert eindelijk een nieuwe taal. Blij als een gieter ren je naar huis om je nieuwe kennis te etaleren. Onderweg naar huis word je echter aangereden en je ligt een paar uur in coma. Gelukkig word je terug wakker. Er is slechts één probleem. Je moedertaal ben je vergeten, je spreekt enkel die nieuwe taal nog.

Dat is precies wat een 13-jarig Kroatisch meisje overkwam . Ze had net haar Duitse lessen afgerond, toen ze na een ongeval tijdelijk in een comateuze toestand terecht kwam. Weer wakker beheerste ze enkel nog de Duitse taal , het Kroatisch was als het ware uit haar hoofd gevallen.

De toren van Babel mag dan wel veel verklaren, dit fenomeen helaas nog niet. De wetenschappelijke term 'tweetalige afasie' is de sleutel tot alles. Wat houdt dat echter precies in?

Verschillende talen worden in een verschillend deel van de hersenen opgeslagen. Tijdens de coma kan het zijn dat slechts één van beide delen beschadigd wordt. Het gevolg: je talenkennis wordt beperkt. Meestal gebeurt dit door een tijdelijke zwelling in de hersenen. Eens alles terug gestabiliseerd is, spreekt de patiënt normaal weer beide talen.

Tweetalige afasie dus. De optimist in mezelf vraagt zich natuurlijk af of hier geen voordelen aan zijn. Neurologen stellen me echter teleur. Op deze manier kan je je talenkennis niet verbeteren. Ze kan er enkel op achteruit gaan. Jezelf in een comateuze toestand brengen helpt dus niet. Helaas, weer een uitvlucht minder om 's avonds uit te gaan.

'Geen reden om mensen te doen liegen'

'Er is geen reden om mensen te doen liegen voordat ze hun land mogen dienen.' Dat zei Dan Choi, gewezen luitenant van het Amerikaans leger. Hij reageerde hiermee op het terug sluiten van het Amerikaans leger voor openlijke holebi's.


Even recapituleren. Vorige week stelde rechter Virgina Phillips dat de don't ask, don't tell regel ongrondwettelijk is. Deze regel stelde dat holebi's wel mochten toetreden tot het leger, maar hun geaardheid ten alle tijde moesten verzwijgen en verbergen. De uitspraak van Phillips maakte dat defensie tijdelijk alle holebi's toeliet tot het Amerikaanse leger. Het Pentagon ging dadelijk in beroep tegen de uitspraak van de rechter.

Dan Choi, die uit het leger was gezet wegens zijn homoseksualiteit, was extatisch. Eindelijk mocht hij terug zijn land dienen. Ook andere holebi's zonden in grote getale hun applicatie in. De vreugde was echter van korte duur. Afgelopen nacht stelde het Hof van Beroep dat de regel toch blijft gelden zolang het beroep loopt.

President Obama had al tijdens zijn verkiezingscampagne beloofd om een einde te maken aan de sinds 2003 van kracht zijnde regel. Hij verloor echter de strijd in de Senaat. Nog altijd moeten dus mensen die hun eigen land willen dienen, liegen over wie ze zijn. Liegen over wie ze graag zien. Het land dat zij willen verdedigen laat immers de waarheid niet toe... Soms verandert een uitspraak de geschiedenis, soms is het wachten op een volgende.

'i want to kill you' vs. 'hoerenzoon'

In heel België gaat het momenteel hard tegen hard. Op politiek vlak gaan Vlamingen en Walen met elkaar in de clinch. De treinen staan dan weer bewegingsloos op de rails om betere werktijden af te dwingen. Zelfs de gevangenis van Vorst kan al deze problemen niet aan en probeert door de grond te vluchten naar een ander land.

Alsof dat nog niet genoeg is, hebben twee voetballers het goede voorbeeld gegeven door net niet op de vuist te gaan. Vossen (Genk) ging twee keer door op de keeper van Standard, Bolat. Deze laatste liet dat niet zo maar gebeuren en begon te dreigen. Ook de superspits van Genk is taalvaardig qua scheldwoorden. Het gevolg?  Standard mocht met tien verder en Vossen was een gele kaart rijker. Ma che dice? Een 'hoerenzoon' aan de Genkse kant gevolgd door een 'I want to kill you' of was het toch 'ik sla je dood'  van de keeper weerklonken over het veld.

Is een rode kaart en één match schorsing genoeg straf voor dergelijke uitspraken? Had Bolat niet beter moeten weten dan ingaan op de pesterijtjes van Vossen? Heeft er dan niemand toen hij klein was flink naar zijn ouders geluisterd? 'Door te praten en te luisteren kom je tot een oplossing, niet door te brullen en te dreigen.' Een wijze les voor velen...

Ma che dice?

Een nieuw jaar, een nieuwe studierichting en ... een nieuwe blog.

Sinds een paar weken rij ik elke dag met de trein naar Etterbeek met als doel: een master journalistiek optie geschreven en online media. Online media. Ik had het moeten weten. De geheime wereld van het internet en de informatica zijn altijd een ver-van-mijn-bedshow geweest. Natuurlijk had ik een e-mailadres en een facebookaccount en volgde ik online het nieuws op. Maar daarvoor hoef je niet echt internet te begrijpen.

Vanaf vandaag ga ik dus een stapje verder met mijn eigen blog.

'Ma che dice' hoor ik jullie al denken. Ik leg het even uit. Om een blog te schrijven had ik natuurlijk een onderwerp nodig. Ik evalueerde mijn verleden en zocht naar dé passie die mijn leven tot nu toe beheerste en richting gaf. Ik dacht aan geschiedenis, Italië, voetbal of tennis. Geen van de ideeën konden mij echter overtuigen. Italië bracht mij wel bij Italiaans. Dadelijk sprong het zinnetje 'ma che dice' (maar wat zegt hij/zij) in mij op. Om een of andere reden, laat ik het een buikgevoel noemen, sprak dat kleine zinnetje mij wel aan. Het huppelde rond in mijn gedachten. Ma che dice. De spraakverwarring.

De bouw van de toren van Babel duizenden jaren geleden deed niet alleen de verschillende talen ontstaan (of zo leert de bijbel ons toch). Het veroorzaakte veel meer. Mensen verstonden elkaar niet langer. Het maakte dat zo'n klein zinnetje 'ma che dice' kon geboren worden. Aan de andere kant maakte het ook dat sommige uitspraken belangrijker werden, meer gehoord werden. In deze blog ga ik het dan ook hebben over spraakverwarringen, redevoeringen en opmerkelijke uitspraken op alle niveaus van de maatschappij. Waar dit me brengt dat zien jullie nog wel.